Przede wszystkim ma być bezpiecznie i wygodnie. Bardzo użyteczne są w łazience uchwyty – ułatwiają zachowanie równowagi, podnoszenie się i opuszczanie, słowem utrzymanie odpowiedniej pozycji. Uchwyty szczególnie pomocne są przy korzystaniu z wanny i natrysków, najbardziej przydatne są, gdy jeden jest poziomy (na wysokości około 80 centymetrów), drugi zaś w kształcie litery L. Ich liczba jednak nie może być zbyt duża, bo wówczas będą stanowiły przeszkodę, a nie wsparcie. Dobrze, jeśli są wykonane z materiałów odpornych na ścieranie i oczywiście odpornych na ślizganie.

Urządzenia sanitarne, szafki, półki powinny być rozmieszczone w dogodny sposób i łatwo dostępne. Warto zadbać też o to, by rury i instalacje nie zawadzały, powinny być zabudowane, ale nie ograniczać możliwości manewrowania np. wózkiem lub balkonikiem inwalidzkim. Krawędzie nie powinny być ostre.

Aby zwiększyć powierzchnię użytkową (co okazuje się być bardzo pożądanym w przypadku osób poruszających się na wózkach, niepełnosprawni powinni mieć możliwość obrotu wózkiem w miejscu o 360°), można usunąć z łazienki niektóre sprzęty, np. pralka może stać w przedpokoju lub kuchni. Jeśli łazienka jest bardzo mała, koniecznym może okazać się jej powiększenie, np. poprzez połączenie jej z toaletą lub – jeśli to możliwe - przesunięcie ścian.

Drzwi do łazienki powinny mieć przynajmniej metr szerokości, a z progu można zrezygnować, jeśli zaś pozostanie, nie powinien być wyższy niż dwa centymetry. Dla osób, które nie chodzą samodzielnie, bardziej użyteczny jest prysznic niż wanna, zamiast brodzika, wystarczy lekko pochylona w kierunku kratki ściekowej powierzchnia.