Powszechnie sądzono, że sprawność umysłowa nie zmienia się znacząco przed 60 rokiem życia. Uczeni wykazali jednak, że funkcje poznawcze u zdrowych ludzi zaczynają ulegać osłabieniu znacznie wcześniej niż dotychczas sądzono.

Paryscy badacze wykazali, że istotne zmniejszenie możliwości poznawczych następuje między 45 a 49 rokiem życia.

Do badań zebrano dane niemal 5 200 mężczyzn i 2 200 kobiet. W okresie od 1985 do 1997 roku testowano zdolności poznawcze uczestników trzykrotnie - sprawdzano pamięć, zasób słownictwa, zdolności rozumienia, a także wzrok i słuch.

Wśród mężczyzn w wieku od 45 do 49 lat zdolności rozumowania spadły o prawie 4%, a w przypadku panów w wieku od 65 do 70 lat - zmniejszyły się o niemal 10%.

U kobiet w wieku od 45 do 49 lat zdolności rozumowania spadły o około 4%,w przypadku pań z grupy wiekowej od 65 do 70 lat - o 7%.

Większa świadomość faktu, że nasz status poznawczy nie jest w stanie nienaruszonym do głębokiej starości może prowadzić do większej motywacji wprowadzania zmian w stylu życia i poprawy zdrowia układu sercowo-naczyniowego. Dzięki temu można zmniejszyć ryzyko wystąpienia negatywnych efektów poznawczych w starszym wieku, komentują wyniki badań ich autorzy.

Uczeni wskazują, że to co dobre dla serca, dobre także dla mózgu, ponieważ zdrowie układu krwionośnego bezpośrednio wpływa na funkcje układu nerwowego. Szczególnie o swoje zdrowie powinni zadbać ci, u których występują czynniki ryzyka chorób serca, takie jak otyłość, nadciśnienie i wysoki poziom cholesterolu. Dzięki temu bowiem mogą nie tylko chronić swoje serca, ale również zapobiegać demencji w starszym wieku, twierdzą naukowcy.

Skoro osłabienie możliwości poznawczych następuje we wczesnym okresie dojrzałości, trzeba podjąć kroki w celu zapobiegania pogłębienia się niekorzystnych zmian. Im wcześniejsze leczenie, tym lepsze jego efekty, przypominają lekarze.

Chociaż doświadczenie osłabienia możliwości poznawczych nie oznacza, że dana osoba zachoruje na chorobę Alzheimera lub inne formy demencji, to dolegliwości te stanowią jeden z głównych czynników rozwoju otępienia.